Szymborska – Barańczak – Tuwim. Skamandryckie tradycje poezji ludycznej
Autorka omawia tradycję XX-wiecznego pisarstwa ludycznego w twórczości Wisławy Szymborskiej, Stanisława Barańczaka i Juliana Tuwima. Zwraca uwagę na mechanizmy marginalizowania tej twórczości przez autorów, wydawców i badaczy; widzi w nich opór przed zinstytucjonalizowaniem tej twórczości i uznaniem...
Na minha lista:
| Publicado no: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Idioma: | Polonais |
| Publicado em: |
Teksty Drugie
2024
|
| Assuntos: | |
| Acesso em linha: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Resumo: | Autorka omawia tradycję XX-wiecznego pisarstwa ludycznego w twórczości Wisławy Szymborskiej, Stanisława Barańczaka i Juliana Tuwima. Zwraca uwagę na mechanizmy marginalizowania tej twórczości przez autorów, wydawców i badaczy; widzi w nich opór przed zinstytucjonalizowaniem tej twórczości i uznaniem jej za część tradycji literackiej. Wskazuje również na kilka wyznaczników tego rodzaju twórczości: 1. absurd i ironię znoszące referencję i komunikacyjną przejrzystość wypowiedzi; 2. zabawę rozumianą jednocześnie jako cel tej twórczości i jako towarzyską sytuację, z której owe teksty wyrastają; 3. rolę gatunku literackiego i znaczenie genologii, traktowanej jako pole inwencji, ekspresji artystycznej ekstrawagancji i jako kryterium porządkowania dorobku artystycznego; 4. skłonność autorów do kolekcjonerstwa (własnych i cudzych tekstów ludycznych). |
|---|