Rwanda 1994-2014: Genocide en/in fictie
Al twintig jaar lang proberen kunstenaars vorm te geven aan de herinnering aan de genocide tegen de Rwandese Tutsi’s. Vele filmmakers gingen de uitdaging vaan om fictie te maken rond die gebeurtenissen. Het resultaat: meer dan twaalf langspeelfilms, veelal gerealiseerd door westerse cineasten, en wa...
Shranjeno v:
| izdano v: | URI:https://journals.openedition.org/temoigner, |
|---|---|
| Glavni avtor: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Jezik: | Hollandais |
| Izdano: |
Témoigner. Entre histoire et mémoire
2015
|
| Teme: | |
| Online dostop: | Accès Université d'Orléans et IFPM Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Izvleček: | Al twintig jaar lang proberen kunstenaars vorm te geven aan de herinnering aan de genocide tegen de Rwandese Tutsi’s. Vele filmmakers gingen de uitdaging vaan om fictie te maken rond die gebeurtenissen. Het resultaat: meer dan twaalf langspeelfilms, veelal gerealiseerd door westerse cineasten, en waarvan de productie samenviel met de periode van reconstructie en berechtiging in Rwanda. Het perspectief van de filmmakers, tijdens de productie en op het scherm, is echter niet evident en roept historische, ethische en esthetische vragen op over hun verhouding tot de waarheid (die nog steeds niet volledig is vastgelegd) en de herinnering van de getraumatiseerde slachtoffers. Hoe kan je de gebeurtenissen nauwkeurig weergeven wanneer je per definitie de grenzen van de realiteit overschrijdt? Hoe kan je honderd dagen gruwel tonen zonder te vervallen in sensatie, voyeurisme of visuele trauma’s? Welke vertelstrategie gebruik je om het onuitsprekelijke verhaal van de overlevenden te vertellen? Hoe kan fictie de essentie van de misdaad weergeven, namelijk de systematische en geplande uitroeiing van meer dan 800 000 Rwandese Tutsi’s? In dit artikel bespreekt François-Xavier Destors een aantal films die juist in naam van het realisme en de ‘geloofwaardigheid’ de confrontatie zijn aangegaan met de genocide – films, met andere woorden, die de mogelijkheden en de grenzen van het beeld aftasten. De auteur gaat nog in op het belang van de cinematografische ruimte, waarbinnen buitenstaander en overlevende een taal kunnen creëren die hen in staat stelt samen een herinnering op te bouwen. |
|---|