Children studies jako perspektywa metodologiczna. Współczesne tendencje w badaniach nad dzieckiem
Artykuł jest próbą zarysowania głównych tendencji ponowoczesnego ujmowania dzieciństwa w interdyscyplinarnym dyskursie children studies. Badaczka wyróżnia w obrębie nurtu dwa antagonistyczne podejścia interpretacyjne: pajdocentryczne i pajdomorficzne. Pierwszy kierunek proklamuje prymat aktywności d...
Bewaard in:
| Gepubliceerd in: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Hoofdauteur: | |
| Formaat: | Article ou chapitre numérique |
| Taal: | Polonais |
| Gepubliceerd in: |
Teksty Drugie
2019
|
| Onderwerpen: | |
| Online toegang: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Samenvatting: | Artykuł jest próbą zarysowania głównych tendencji ponowoczesnego ujmowania dzieciństwa w interdyscyplinarnym dyskursie children studies. Badaczka wyróżnia w obrębie nurtu dwa antagonistyczne podejścia interpretacyjne: pajdocentryczne i pajdomorficzne. Pierwszy kierunek proklamuje prymat aktywności dziecięcej w społeczeństwie i analizuje narracje dziecięce w dyskursie naukowym (W.Corsaro, G. Lenzer, K. A. Scott,S. S. Boocock). Autorka artykułu widzi w tych działaniach próbę zbudowania kontrhistorii widzianej z perspektywy dziecka (child-story). Drugi prąd wyrasta z posthumanistycznej refleksji Tysona Lewisa i Richarda Kahna, której patronuje teoria postludzi Rosi Braidotti. Ruch ten proponuje nieantropocentryczne, zoomorficzne ujęcie dzieciństwa w ramach tzw. egzopedagogii. Autorka w manifestowanej przez badaczy pajdomorficznej anihilacji dualizmu pojęciowego i hierarchii gatunkowej upatruje redukcję podmiotowości dziecka do jej hipostazy, wyrażoną w dyskursie za pomocą symbiotycznej hybrydy (humanimal). |
|---|