Milczenie – „antytradycja futurystyczna”
Artykuł stanowi próbę zarysowania różnych ról, jakie w tekstach włoskich futurystów oraz awangardowych odpowiedziach na nie kobiet futurystek odgrywają figury milczenia i ciszy, ujmowane w horyzoncie znaków i figur językowych, dźwiękowych, wizualnych oraz performatywnych. W pełnych miejskiego hałasu...
Gardado en:
| Publicado en: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor Principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Idioma: | Polonais |
| Publicado: |
Teksty Drugie
2025
|
| Sujets: | |
| Acceso en liña: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Résumé: | Artykuł stanowi próbę zarysowania różnych ról, jakie w tekstach włoskich futurystów oraz awangardowych odpowiedziach na nie kobiet futurystek odgrywają figury milczenia i ciszy, ujmowane w horyzoncie znaków i figur językowych, dźwiękowych, wizualnych oraz performatywnych. W pełnych miejskiego hałasu i krzyku manifestach futuryzmu milczenie i cisza wyznaczają pole „futurystycznej antytradycji” (G. Apollinaire), stając się negatywnym punktem wyjścia tekstów programowych, dotyczących literatury (F.T. Marinetti), muzyki (L. Russolo), malarstwa, rzeźby i architektury (C. Carrà, U. Boccioni, A. Sant’Elia). Problem rysuje się jednak odmiennie, gdy uwzględnimy futurystyczne głosy kobiet, w ramach których „stany bez słowa” nie są tylko negatywnie wartościowanym przeciwieństwem dla afirmowanego futurystycznego krzyku i hałasu. Tekstowe figury milczenia i ciszy zyskują tu niejednokrotnie charakter ironicznej i krytycznej odpowiedzi (Mina Loy, Benedetta Cappa Marinetti) na wypełnione krzykiem teksty futurystów. |
|---|