Niemy poemat Jana Brzękowskiego
W artykule przetestowana zostaje transmedialna formuła „filmu napisanego” (Pavle Levi’ego) czy też „kinopoezji” (Christopha Wall-Romany). W odniesieniu do eksperymentu realizującego założenia konstruktywizmu w sztuce artyści i teoretycy w Polsce zakładali zwykle ścisłą rozłączność dyscyplin, przy mo...
Wedi'i Gadw mewn:
| Cyhoeddwyd yn: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Prif Awdur: | |
| Fformat: | Article ou chapitre numérique |
| Iaith: | Polonais |
| Cyhoeddwyd: |
Teksty Drugie
2025
|
| Pynciau: | |
| Mynediad Ar-lein: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Crynodeb: | W artykule przetestowana zostaje transmedialna formuła „filmu napisanego” (Pavle Levi’ego) czy też „kinopoezji” (Christopha Wall-Romany). W odniesieniu do eksperymentu realizującego założenia konstruktywizmu w sztuce artyści i teoretycy w Polsce zakładali zwykle ścisłą rozłączność dyscyplin, przy mocnym twierdzeniu o ich wzajemnej autonomii. Na przykładzie scenariusza niemego filmu „Kobieta i koła” Jana Brzękowskiego próbuję pokazać, jak takie założenia były realizowane w praktyce. Inspiracje technikami filmowymi w literaturze stanowią tylko jedno ze zjawisk zakładających transfer środków filmowego wyrazu do literatury i odwrotnie. Scenariusz Brzękowskiego – niezrealizowany za życia autora, a wykreowany według reguł programu „Poezji integralnej” – można potraktować właśnie jako szczególny przypadek „napisanego filmu”. Jego interpretacja nie jest możliwa bez transmedialnych założeń, determinujących syntezę środków poetyckich i filmowych – w nadrzędnej, twórczej formie montażu obrazów. |
|---|