Więzi i węzły neoawangardy. Koncepcja przestrzennego układu kultury Aleksandra Wallisa oraz możliwości jej aktualizacji
Autor rekonstruuje koncepcję przestrzennego układu kultury Aleksandra Wallisa, opisującą geografię i cyrkulację praktyk kulturowych w socjalistycznej Polsce. Koncepcja ta pozostaje niezwykle przydatna jako narzędzie analizy ruchliwości przestrzennej polskiej neoawangardy lat 60. i 70. XX wieku. Skup...
שמור ב:
| הוצא לאור ב: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| מחבר ראשי: | |
| פורמט: | Article ou chapitre numérique |
| שפה: | Polonais |
| יצא לאור: |
Teksty Drugie
2025
|
| נושאים: | |
| גישה מקוונת: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| סיכום: | Autor rekonstruuje koncepcję przestrzennego układu kultury Aleksandra Wallisa, opisującą geografię i cyrkulację praktyk kulturowych w socjalistycznej Polsce. Koncepcja ta pozostaje niezwykle przydatna jako narzędzie analizy ruchliwości przestrzennej polskiej neoawangardy lat 60. i 70. XX wieku. Skupienie się na przestrzennym układzie kultury, jego funkcjonowaniu, reprodukcji i modernizacji pozwala na podważenie prymatu historii politycznej oraz ułatwia stworzenie społeczno-kulturowej historii praktyk w polu sztuk wizualnych. Efektywne wykorzystanie tej koncepcji wymaga jej krytycznej aktualizacji oraz rozwinięcia przy użyciu szeregu pojęć i zagadnień czerpanych ze współczesnych teorii badawczych. Proponowany „powrót do Wallisa” wpisuje się w szerszą tendencję do przywracania pamięci o lokalnych modelach epistemicznych z okresu państwowego socjalizmu, sytuowania ich w ramach geografii wiedzy i włączania ich do globalnych repozytoriów narzędzi analitycznych. |
|---|