Puste miejsce po awangardzie. Dyskurs-śmierć awangardy
Nawiązując do różnych koncepcji śmierci sztuki i śmierci awangardy, przede wszystkim do Paula Manna koncepcji śmierci-teorii awangardy, autorka analizuje współczesne polskie przypadki dyskursów-śmierci awangardy: dwa krytycznoartystyczne (Hipotezy awangardowe pod redakcją Anety Szyłak, manifest „szt...
Tallennettuna:
| Julkaisussa: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Päätekijä: | |
| Aineistotyyppi: | Article ou chapitre numérique |
| Kieli: | Polonais |
| Julkaistu: |
Teksty Drugie
2025
|
| Aiheet: | |
| Linkit: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Yhteenveto: | Nawiązując do różnych koncepcji śmierci sztuki i śmierci awangardy, przede wszystkim do Paula Manna koncepcji śmierci-teorii awangardy, autorka analizuje współczesne polskie przypadki dyskursów-śmierci awangardy: dwa krytycznoartystyczne (Hipotezy awangardowe pod redakcją Anety Szyłak, manifest „sztuki szczególnej” Andrzeja Turowskiego) i dwa poetyckie (żywe linie nowe usta Marcina Mokrego, twórczość Andrzeja Sosnowskiego). Badaczka stara się pokazać, że przywołani przez nią autorzy i autorki lokują się w obszarze rozległego conitinuum, wewnątrz którego przebiegi wyznacza dynamiczna równowaga między świadomością wyczerpania dyskursu awangardowego a – motywowaną dzisiaj głównie nadzieją na społeczną zmianę, w której uczestniczyć może i powinna sztuka – potrzebą jego podtrzymywania. |
|---|