Grać – wychowywać – leczyć. Przyczynek do genezy XX-wiecznej terapii teatrem i tańcem
Terapia teatrem i terapia tańcem należą dziś do rozpowszechnionych metod wspomagających leczenie zaburzeń psychicznych. Historia ich powstania sytuuje się na styku praktyk artystycznych, wychowawczych i terapeutycznych. Z perspektywy historii zdrowia i ciała (Georges Vigarello) oraz etnoscenologii (...
Enregistré dans:
| Udgivet i: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Hovedforfatter: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Sprog: | Polonais |
| Udgivet: |
Teksty Drugie
2025
|
| Fag: | |
| Online adgang: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Summary: | Terapia teatrem i terapia tańcem należą dziś do rozpowszechnionych metod wspomagających leczenie zaburzeń psychicznych. Historia ich powstania sytuuje się na styku praktyk artystycznych, wychowawczych i terapeutycznych. Z perspektywy historii zdrowia i ciała (Georges Vigarello) oraz etnoscenologii (Jean-Marie Pradier) Nabokina omawia dwie metody z początku XX wieku: gimnastykę rytmiczną Émile’a Jaques-Dalcroze’a oraz koncepcję teatroterapii Nikołaja Jewreinowa. Korzystając z osiągnięć nowej psychologii dały one impuls rozwojowi współczesnych kierunków terapii poprzez sztukę. Obydwie czerpały z istniejących od wieków wyobrażeń na temat siły i oczyszczania, a także obrazu ciała jako systemu energetycznego. |
|---|