Głos pisarza jako znak tożsamości. Od etyki do ekonomii, od jednostkowości do reprodukcji
Artykuł poświęcony jest analizie paradoksalnej pozycji głosu twórców literatury, który dzięki audiobookom i innym formom obecności w mediach stał się częścią audiosfery. Głos jest paradoksalnym fenomenem, bowiem jednocześnie może być postrzegany jako coś niematerialnego, widmowego i idiomatycznego o...
Salvato in:
| Pubblicato in: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autore principale: | |
| Natura: | Article ou chapitre numérique |
| Lingua: | Polonais |
| Pubblicazione: |
Teksty Drugie
2024
|
| Soggetti: | |
| Accesso online: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Riassunto: | Artykuł poświęcony jest analizie paradoksalnej pozycji głosu twórców literatury, który dzięki audiobookom i innym formom obecności w mediach stał się częścią audiosfery. Głos jest paradoksalnym fenomenem, bowiem jednocześnie może być postrzegany jako coś niematerialnego, widmowego i idiomatycznego oraz jako ekonomiczny konkret: towar i własność. Pierwsza perspektywa odsyła do etycznego dyskursu jednostkowości i pozwala mówić o zapośredniczonym przez głos spotkaniu – doświadczeniu autora, druga mówi o przestrzennej i ekonomicznej ekspansji, władzy symbolicznej i utowarowieniu różnicy. Głos jednocześnie może działać jako znak tożsamości i znak towarowy – autor przekonuje, że to nie alternatywa, lecz nieuchronny i kłopotliwy paradoks, a konwergencja na pozór wykluczających się procesów i dyskursów jest paradygmatyczna dla kultury późnego kapitalizmu. |
|---|