Odkrywanie sławy polskich pisarzy: żywioł anachronizmu
Artykuł poświęcony jest rekonstrukcji, uhistorycznieniu i analizie spóźnionej recepcji zjawiska sławy literackiej przez polską krytykę. Autor przekonuje, że figura pisarza-celebryty pozostaje w bliskiej relacji z modernistyczną koncepcją artysty i stanowi konieczny element kultury literackiej w demo...
שמור ב:
| הוצא לאור ב: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| מחבר ראשי: | |
| פורמט: | Article ou chapitre numérique |
| שפה: | Polonais |
| יצא לאור: |
Teksty Drugie
2024
|
| נושאים: | |
| גישה מקוונת: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| סיכום: | Artykuł poświęcony jest rekonstrukcji, uhistorycznieniu i analizie spóźnionej recepcji zjawiska sławy literackiej przez polską krytykę. Autor przekonuje, że figura pisarza-celebryty pozostaje w bliskiej relacji z modernistyczną koncepcją artysty i stanowi konieczny element kultury literackiej w demokratycznym kapitalizmie. W krajach zachodnich sława pisarzy ma długą historię i towarzyszą jej zaawansowane studia, a w Polsce mogła rozwinąć się dopiero po roku 1989. Autor pokazuje, jak bardzo dynamiczny był to rozwój i śledzi kolejne kroki zdezorientowanej, pozbawionej odpowiednich narzędzi i zawsze spóźnionej krytyki, której dużo czasu zajęło odkrycie, że pisarz-celebryta jest złożonym fenomenem decydującym o kształcie pola literatury, a nie prostym symptomem utowarowienia. |
|---|