Spójniki Szymborskiej
Artykuł niniejszy włącza się w nurt badań (np. Barańczak 1988, Ligęza 2001, Szczepankowska 2013) nad rolą figur retorycznych w poetyce Wisławy Szymborskiej. Poetka wykazuje wirtuozerię w konstruowaniu wierszy w formie implikacji, gdzie drugi człon tekstu zaprzecza wstępnej enumeracji, jak w sylogizm...
Bewaard in:
| Gepubliceerd in: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Hoofdauteur: | |
| Formaat: | Article ou chapitre numérique |
| Taal: | Polonais |
| Gepubliceerd in: |
Teksty Drugie
2024
|
| Onderwerpen: | |
| Online toegang: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Samenvatting: | Artykuł niniejszy włącza się w nurt badań (np. Barańczak 1988, Ligęza 2001, Szczepankowska 2013) nad rolą figur retorycznych w poetyce Wisławy Szymborskiej. Poetka wykazuje wirtuozerię w konstruowaniu wierszy w formie implikacji, gdzie drugi człon tekstu zaprzecza wstępnej enumeracji, jak w sylogizmach Claviusa (jeśli stwierdzenie wynika ze swojego zaprzeczenia, jest prawdziwe; jeśli ze stwierdzenia wynika jego zaprzeczenie, jest fałszywe). Główną rolę w tej poetyckiej strategii odgrywa domyślny spójnik ale i jego rozszerzenie więc, za pomocą których dokonane zostaje odwrócenie wartości – wyraz właściwego Szymborskiej sceptycyzmu. |
|---|