Palimpsesty z peryferii. Postzależność w twórczości polskich, katalońskich i hiszpańskich powieściopisarek okresu transformacji
Artykuł jest propozycją analizy porównawczej polskiej, katalońskiej i hiszpańskiej prozy autorstwa kobiet z wykorzystania metodologii studiów postzależnościowych. Zaproponowano kategorię palimpsestów postzależnościowych, rozumianych jako specyficzne strategie dyskursywne, odsyłające do czasu zależno...
Na minha lista:
| Publicado no: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Idioma: | Polonais |
| Publicado em: |
Teksty Drugie
2024
|
| Assuntos: | |
| Acesso em linha: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Resumo: | Artykuł jest propozycją analizy porównawczej polskiej, katalońskiej i hiszpańskiej prozy autorstwa kobiet z wykorzystania metodologii studiów postzależnościowych. Zaproponowano kategorię palimpsestów postzależnościowych, rozumianych jako specyficzne strategie dyskursywne, odsyłające do czasu zależności (etapu autorytarnego). Wyróżniono dwa typy palimpsestów: dyslokacje postzależnościowe i narracje „pączkujące”. W oparciu o wypracowane narzędzia dokonano analizy czterech tekstów narracyjnych, opublikowanych w okresie polskiej i hiszpańskiej transformacji: My zdes’ emigranty (1991) Manueli Gretkowskiej, Aboslutna amnezja (1995) Izabeli Filipiak, El cuarto de atrás (1978) Carmen Martín Gaite i Una primavera per a Domenico Guarini Carme Riery (1981). Perspektywa postzależnościowa została zastosowana jako metoda komplementarna w stosunku do ujęć feministycznych. |
|---|