„Niektórzy – czyli nie wszyscy”. O niemówiących, lecz piszących autystach: Adamie Siłkowskim, Ido Kedarze i filmowym Śubuku
Celem artykułu jest ukazanie potencjału komunikacyjnego, artystycznego i filozoficznego niemówiących (niewerbalnych) autystów. Jest to temat niedoceniony w specjalistycznej literaturze dotyczącej autyzmu, ze względu na kontrowersje wokół niektórych metod komunikacji alternatywnej, ale też mało obecn...
Zapisane w:
| Wydane w: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| 1. autor: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Język: | Polonais |
| Wydane: |
Teksty Drugie
2024
|
| Hasła przedmiotowe: | |
| Dostęp online: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Streszczenie: | Celem artykułu jest ukazanie potencjału komunikacyjnego, artystycznego i filozoficznego niemówiących (niewerbalnych) autystów. Jest to temat niedoceniony w specjalistycznej literaturze dotyczącej autyzmu, ze względu na kontrowersje wokół niektórych metod komunikacji alternatywnej, ale też mało obecny w refleksji humanistycznej. Artykuł kontekstualizuje sam autyzm osób niemówiących, polemizuje ze stanowiskiem wyjaśniającym każdy rodzaj autyzmu w kategoriach braku tzw. teorii umysłu, a także analizuje film fabularny Śubuk w reż. Jacka Lusińskiego i książki niemówiących autystów: Adama Siłkowskiego i Ido Kedara. W tym ostatnim punkcie – analizy utworów – wykorzystano narzędzia filozoficzne: refleksję nad kategoriami poiesis (przełamanie apraksji poprzez mówienie-pisanie) oraz podmiotu, niemówiącego, lecz niewątpliwie myślącego. |
|---|