Śmiech w Auschwitz, czyli o tym, w jaki sposób psychologia może pomóc zrozumieć łamanie tabu w miejscu pamięci Zagłady
Zachowania nienormatywne w Muzeum Auschwitz-Birkenau często spotykają się z oburzeniem i potępieniem, także na łamach mediów ogólnopolskich. W opisanych tu badaniach chcieliśmy sprawdzić, czy reakcje takie jak śmianie się czy używanie telefonu (m.in. do fotografowania), zamiast świadczyć o braku sza...
Gespeichert in:
| Veröffentlicht in: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Hauptverfasser: | , , , , , |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Sprache: | Polonais |
| Veröffentlicht: |
Teksty Drugie
2024
|
| Schlagworte: | |
| Online Zugang: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Zusammenfassung: | Zachowania nienormatywne w Muzeum Auschwitz-Birkenau często spotykają się z oburzeniem i potępieniem, także na łamach mediów ogólnopolskich. W opisanych tu badaniach chcieliśmy sprawdzić, czy reakcje takie jak śmianie się czy używanie telefonu (m.in. do fotografowania), zamiast świadczyć o braku szacunku dla ofiar Holokaustu, mogą pełnić funkcje regulacyjne dla odwiedzających Auschwitz-Birkenau. Przeprowadziliśmy wywiady pogłębione z przewodnikami tego muzeum oraz obserwacje odwiedzających muzeum. Okazało się, że wśród odwiedzających pojawia się dość powszechnie szereg reakcji na świadectwo Zagłady, które są niezgodne z normami. Mimo że są one piętnowane przez przewodników, wydają się adaptacyjne, ponieważ dystansują odwiedzających od potencjalnie traumatyzującego świadectwa Zagłady. |
|---|