Intratekstualność. Od autocytatu do autointertekstualności
Głównym celem artykułu jest omówienie pojęcia intratekstualności związanej z relacjami wewnątrztekstowymi. Ta strategia wiąże się w praktyce literackiej z repetycją albo reduplikacją różnego rodzaju elementów tekstowych, od prostych fraz do bardziej złożonych struktur, takich jak argument, dygresja,...
Na minha lista:
| Publicado no: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Idioma: | Polonais |
| Publicado em: |
Teksty Drugie
2024
|
| Assuntos: | |
| Acesso em linha: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Resumo: | Głównym celem artykułu jest omówienie pojęcia intratekstualności związanej z relacjami wewnątrztekstowymi. Ta strategia wiąże się w praktyce literackiej z repetycją albo reduplikacją różnego rodzaju elementów tekstowych, od prostych fraz do bardziej złożonych struktur, takich jak argument, dygresja, trop czy figura. Jej najbardziej wyrazistą postacią jest autointertekstualność, ograniczająca pole odniesień do tekstów sygnowanych nazwiskiem albo pseudonimem jednego autora. Obejmując rozmaite strategie powtórzenia od autocytatu do autoparafrazy, intratekstualność zakłada dużą swobodę autointerpretacji. Pojęcie to może się okazać użyteczne analitycznie w pełniejszym opisie autotematyzmu i tekstowej autoreferencjalności, na przykład w odzie Macieja Kazimierza Sarbiewskiego do papieża Urbana VIII (I 21). |
|---|