Psucie wiedzy i znikające instytucje. Szkic z neoliberalizującej się akademii
Tekst niniejszy powstał jako efekt procesu autoetnograficznego, prowadzonego w ramach projektu badawczego NCN Opus 19 „Społeczne obiegi wiedzy w praktykach humanistyki akademickiej”. Inspirując się metodą autosocjoanalizy lub samoobiektywizacji Pierre’a Bourdieu oraz refleksją z obszaru krytycznych...
Enregistré dans:
| Dans: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Auteur principal: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Langue: | Polonais |
| Publié: |
Teksty Drugie
2024
|
| Sujets: | |
| Accès en ligne: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Résumé: | Tekst niniejszy powstał jako efekt procesu autoetnograficznego, prowadzonego w ramach projektu badawczego NCN Opus 19 „Społeczne obiegi wiedzy w praktykach humanistyki akademickiej”. Inspirując się metodą autosocjoanalizy lub samoobiektywizacji Pierre’a Bourdieu oraz refleksją z obszaru krytycznych studiów nad uniwersytetem, proces autoetnograficzny traktuję jako uzupełnienie analiz przeobrażeń globalnych, strukturalnych i systemowych zakładając, iż jego efektem jest nie tyle rekonstruowanie perspektywy autobiograficznej, co badanie relacji między tym, co podmiotowe a tym, co instytucjonalne w praktyce akademickiej. Przedmiotem staje się w tym wypadku proces „znikania” instytucjonalnego wymiaru akademii z doświadczenia aktorów w nią zaangażowanych (badaczek i badaczy), wiązany z mechanizmami neoliberalizacji akademii i zjawiskiem „psucia wiedzy” (C. Crouch). Przykładów dostarczają notatki autoetnograficzne, dotyczące procesu restrukturyzacji instytucjonalnej uniwersytetu po reformie J. Gowina oraz doświadczenia udziału w opisie tzw. III kryterium ewaluacji. |
|---|