Nowa Humanistyka i odpowiedzialność za ciągłość (dawnej) tradycji
Nowa Humanistyka jest w polskich badaniach nad literaturą i kulturą zjawiskiem nowym, nie w pełni ukształtowanym, odwołującym się do wcześniejszych zwrotów metodologicznych, swoistym laboratorium. Zainteresowania badaczy tego nurtu koncentrują się na zjawiskach współczesnych (od połowy XX wieku) i d...
Gespeichert in:
| Veröffentlicht in: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| 1. Verfasser: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Sprache: | Polonais |
| Veröffentlicht: |
Teksty Drugie
2019
|
| Schlagworte: | |
| Online Zugang: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Zusammenfassung: | Nowa Humanistyka jest w polskich badaniach nad literaturą i kulturą zjawiskiem nowym, nie w pełni ukształtowanym, odwołującym się do wcześniejszych zwrotów metodologicznych, swoistym laboratorium. Zainteresowania badaczy tego nurtu koncentrują się na zjawiskach współczesnych (od połowy XX wieku) i do nich dostosowują swe instrumentarium. Praktycznie nie odwołują się natomiast do literatury i kultury dawniejszej, w konsekwencji ich prace tworzą obraz współczesności wykorzenionej, pozbawionej tradycji i pamięci. Tymczasem autorzy zagraniczni, do których nawiązuje Nowa Humanistyka, często budowali instrumentarium badając literaturę i kulturę dawną, np. w zakresie refleksji nad emocjami. To ograniczenie do współczesności niepokoi, gdyż prowadzi do niezauważania znaczenia roli dawnej tradycji i ciągłości kultury nie tylko na obszarze nauki, ale również w kształceniu literackim i kulturowym nowych pokoleń. |
|---|