Nowa Humanistyka: w poszukiwaniu granic
Celem tekstu jest krytyczna analiza tak zwanej Nowej Humanistyki. Twierdzę, że pomimo pozorów kontynuacji myśli emacypacyjnej, u jej podstaw nie tkwi filozofia oświecenia, lecz Heidegger ze swoją bezwględną krytyką podmiotowości nowożytnej i jej Machenschaft, czyli kalkulującej postawy wobec świata,...
সংরক্ষণ করুন:
| প্রকাশিত: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| প্রধান লেখক: | |
| বিন্যাস: | Article ou chapitre numérique |
| ভাষা: | Polonais |
| প্রকাশিত: |
Teksty Drugie
2019
|
| বিষয়গুলি: | |
| অনলাইন ব্যবহার করুন: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| সংক্ষিপ্ত: | Celem tekstu jest krytyczna analiza tak zwanej Nowej Humanistyki. Twierdzę, że pomimo pozorów kontynuacji myśli emacypacyjnej, u jej podstaw nie tkwi filozofia oświecenia, lecz Heidegger ze swoją bezwględną krytyką podmiotowości nowożytnej i jej Machenschaft, czyli kalkulującej postawy wobec świata, z którym nie czuje się ona związana. Brak więzi oznacza tu także brak więzów: rozkiełznany podmiot kalkulującej racjonalności okazuje się źródłem nieograniczonej przemocy wobec bycia. Nowa Humanistyka przeciwstawia się hybris tak pojętej podmiotowej wolności, usiłując znaleźć dla niej granice: przywiązać ją z powrotem do bytu, a tym samym uwiązać, usidlić i spętać. Pragnie na nowo zaznać „błogosławieństwa granic“: wykonać nie pro/trans/gresywny ruch wyjścia, lecz regresywny ruch powrotny na warunkach skruszonego syna marnotrawnego – manewr, który Grecy tragiczni określali jako nostos, czyli „powrót do domu“. |
|---|