Humanistyka literaturoznawcza w dobie nowych konfliktów plemiennych. Próba wykonania ruchu
Humanistyka ponowoczesna afirmowała różnicę obrębie metodologii, pojęć, kultur, ras, języków, etc., a jednak celebracja różnicy i pluralności nie przedostała się w afirmatywnej postaci poza akademię, za to odkrywamy ją tam w wynaturzonej formie różnic odseparowanych, czyli narastających konfliktów k...
Guardado en:
| Publicado en: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Lenguaje: | Polonais |
| Publicado: |
Teksty Drugie
2019
|
| Materias: | |
| Acceso en línea: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Sumario: | Humanistyka ponowoczesna afirmowała różnicę obrębie metodologii, pojęć, kultur, ras, języków, etc., a jednak celebracja różnicy i pluralności nie przedostała się w afirmatywnej postaci poza akademię, za to odkrywamy ją tam w wynaturzonej formie różnic odseparowanych, czyli narastających konfliktów kulturowych i nowych wojen plemiennych. Sprzyja to postawom agonistycznym, które utrwalają przekonanie, że „w przestrzeni publicznej skonfliktowane poglądy konfrontują się bez jakiejkolwiek możliwości, by w końcu się pogodzić” (Chantal Mouffe). Próbujemy pomyśleć pewną postać humanistyki literaturoznawczej, która wykonując swoje tradycyjne zadania badawcze i edukacyjne, dokonuje aktu zwalczania różnicy, która „wyklucza i zmierza do zabijania” (Kristeva). |
|---|