Kłaniając się okolicznościom
Piotr Sommer w swojej poezji chętnie odwołuje się do okolicznościowych odniesień: do zdarzeń, miejsc, do przywołanych z imienia przyjaciół i znajomych. Dla autora artykułu stanowi to jedynie pretekst, by poddać rewizji kwalifikację tego, co jest „okolicznościowe” w poezji. Zaleski opisuje wypow...
Enregistré dans:
| Dans: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Auteur principal: | |
| Format: | Article ou chapitre numérique |
| Langue: | Polonais |
| Publié: |
Teksty Drugie
2021
|
| Sujets: | |
| Accès en ligne: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Résumé: | Piotr Sommer w swojej poezji chętnie odwołuje się do okolicznościowych odniesień: do zdarzeń, miejsc, do przywołanych z imienia przyjaciół i znajomych. Dla autora artykułu stanowi to jedynie pretekst, by poddać rewizji kwalifikację tego, co jest „okolicznościowe” w poezji. Zaleski opisuje wypowiedź poetycką w dzisiejszej post-print oral and aural culture reanimującej dawną a dziś odpoznawaną tradycję obcowania z poezją. Opisuje gesty poetyckie Sommera. W szczególności zajmuje go to, jak dla odbioru poezji Sommera ważna okazuje się pamięć głośnej autorskiej lektury, bowiem to ona właśnie kryptonimuje wydarzeniowość, pozwala nam zdać sobie sprawę, iż wypowiedź poetycka odnosi się do swego aktu, swojego konkretnego dziania, a dopiero w następstwie tego, do tekstu wiersza. |
|---|