Człowiek w płomieniach. Mityczna wyobraźnia Artura Pałygi
Zwieńczeniem autorskiego nurtu twórczości dramatopisarskiej Artura Pałygi jest tom Powrót bogów (2017). Złożyły się na niego teksty o różnorodnej poetyce (oratorium, poemat dramatyczny, misterium, poetycki monodram) i oryginalnej problematyce, którą streszcza autorski komentarz: „W zebranych tu dram...
محفوظ في:
| الحاوية / القاعدة: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| المؤلف الرئيسي: | |
| التنسيق: | Article ou chapitre numérique |
| اللغة: | Polonais |
| منشور في: |
Teksty Drugie
2021
|
| الموضوعات: | |
| الوصول للمادة أونلاين: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| الملخص: | Zwieńczeniem autorskiego nurtu twórczości dramatopisarskiej Artura Pałygi jest tom Powrót bogów (2017). Złożyły się na niego teksty o różnorodnej poetyce (oratorium, poemat dramatyczny, misterium, poetycki monodram) i oryginalnej problematyce, którą streszcza autorski komentarz: „W zebranych tu dramatach bogowie wracają sprzed przeszłości, nie z tradycji czy z historii, ale z zasypanego źródła ludzkiej potrzeby obcowania z nieludzkim”. Tym „zasypanym źródłem” jest archaiczny mit, reaktywowany przez Pałygę w granicznych sytuacjach egzystencjalnych jego bohaterów: nagłej śmierci, przewlekłej choroby, ofiary złożonej z siebie samego na ołtarzu nauki, opuszczenia i duchowej samotności, i w granicznej sytuacji twórczej, jaką jest próba dramatycznego utożsamienia z mówiącą postacią. Intelektualnym fundamentem dramaturgii Pałygi jest myśl Mircei Eliadego, w szczególności jego koncepcja sacrum jako bytu „absolutnego, niewzruszonego, nie podlegającego stawaniu się”, ku któremu transcendują bohaterowie sztuk Pałygi. Archaicznym symbolem wiążącym ich doświadczenie pozostaje ogień w jego różnych wariantach: płomienia, iskry, żaru słonecznego, zabójczego promieniowania. Analiza mitycznej wyobraźni Pałygi koncentruje się na przemianach tego właśnie symbolu. |
|---|