Krytyka genetyczna jako kulturowa poietyka (nie)pamięci
W pierwszej części artykułu Antoniuk stawia tezę, wedle której krytyka genetyczna (czyli badanie procesu tekstotwórczego) jest praktyką badawczą zdolną do skutecznej i poznawczo wartościowej kooperacji ze studiami nad pamięcią. W części drugiej i trzeciej przeprowadzona zostaje przykładowa analiza l...
Na minha lista:
| Publicado no: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Article ou chapitre numérique |
| Idioma: | Polonais |
| Publicado em: |
Teksty Drugie
2021
|
| Assuntos: | |
| Acesso em linha: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Resumo: | W pierwszej części artykułu Antoniuk stawia tezę, wedle której krytyka genetyczna (czyli badanie procesu tekstotwórczego) jest praktyką badawczą zdolną do skutecznej i poznawczo wartościowej kooperacji ze studiami nad pamięcią. W części drugiej i trzeciej przeprowadzona zostaje przykładowa analiza literaturoznawcza i socjologiczna, poświęcona Wilkom Zbigniewa Herberta, czyli wierszowi posiadającemu status tekstu pamięci: Antoniuk prowadzi obserwacje najpierw na podstawie publikacyjnej historii utworu, następnie zaś dowodzi skuteczności krytyki genetycznej, która – odsłaniając brulionową pre-historię wiersza – pogłębia jego obraz jako „medium pamięci”. Część czwarta dokonuje metodologicznej i teoretycznej ekstrapolacji wniosków wyprowadzonych z analizy szczegółowego przypadku. |
|---|