Dowody i zeznania. Świadectwa o Zagładzie w pierwszych latach powojennych
Autorka przedstawia moment tworzenia się narracji o byciu świadkiem Zagłady analizując relacje zbierane przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną w latach 1944-1947, przechowywane obecnie w AŻIH pod sygnaturą 301. Zbiór ten pokazuje wyraźnie, jak świadectwo traktowane było jako narracja prawna, z...
Uloženo v:
| Vydáno v: | URI:https://journals.openedition.org/td, |
|---|---|
| Hlavní autor: | |
| Médium: | Article ou chapitre numérique |
| Jazyk: | Polonais |
| Vydáno: |
Teksty Drugie
2019
|
| Témata: | |
| On-line přístup: | Accès Université d'Orléans et IFPM |
| Shrnutí: | Autorka przedstawia moment tworzenia się narracji o byciu świadkiem Zagłady analizując relacje zbierane przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną w latach 1944-1947, przechowywane obecnie w AŻIH pod sygnaturą 301. Zbiór ten pokazuje wyraźnie, jak świadectwo traktowane było jako narracja prawna, zeznanie, które może posłużyć do oskarżenia winnych. W artykule omówione są różne wymiary świadectwa, kwestia naoczności oraz uwiarygodnienia przez protokolanta, który również jest świadkiem. Ten ostatni zaś – zarówno w sensie metaforycznym, jak i prawnym – to figura, która jest powoływana do roli zeznającego. |
|---|