Les illusions déjouées1
De dialectiek illusie-desillusie staat centraal in ieders leven. Illusie over onszelf en de werkelijkheid, in zijn vele vormen (ontkenning, tegengeloof, zelfbedrog, cognitieve dissonantie, etc.), is niet alleen onvermijdelijk maar meestal ook adaptief in onze confrontatie met de ‘belediging van de w...
保存先:
| 第一著者: | |
|---|---|
| フォーマット: | Article ou chapitre numérique |
| 言語: | Français |
| 出版事項: |
2024
|
| 主題: | |
| オンライン･アクセス: | Accès Université d'Orléans et IFPM Accès Université d'Orléans et IFPM |
| 要約: | De dialectiek illusie-desillusie staat centraal in ieders leven. Illusie over onszelf en de werkelijkheid, in zijn vele vormen (ontkenning, tegengeloof, zelfbedrog, cognitieve dissonantie, etc.), is niet alleen onvermijdelijk maar meestal ook adaptief in onze confrontatie met de ‘belediging van de werkelijkheid’ en de desillusie die dat teweegbrengt. Voor sommige subjecten is de relatie met de werkelijkheid echter een oorzaak van ondraaglijke narcistische vernedering en wanhoop: het dwingt hen hun toevlucht te nemen tot splijtende psychische mechanismen die een grote verstoring veroorzaken in hun relatie met de wereld. Psychische terugtrekking, creatie van ‘super illusies’, delirium, valse-zelf persoonlijkheid, etc. zijn slechts enkele voorbeelden. In dit artikel kijk ik terug naar de oorsprong van de illusie-desillusie dialectiek zoals beschreven door D. Winnicott, en vervolgens naar de theoretische en klinische ontwikkelingen ervan, met name die van J. Steiner en R. Britton. Een klinisch vignet illustreert het falen van de creatieve illusie ten gunste van de gedwarsboomde illusie en de gevolgen daarvan voor het leven van de patiënt. |
|---|